คำ: เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

ระหว่างทางฉันมีที่พิงพัก
คือบ้านของความรักและศักดิ์สิทธิ์
ใจเจือจุนอุ่นอิงเป็นมิ่งมิตร
ประโลมจิตวิญญาณดวงรานร้าว

อย่างสันโดษดำรงในดงไม้
มีฟืนพอก่อไฟในคืนหนาว
เมืองชายแดนสะพรั่งปลั่งแสงดาว
แต้มแวมวาวฝูงหิ่งห้อยกะพร้อยกะพริบ

ที่ฝูงนกนานาไก่ป่าอาศัย
มีร่องรางทางน้ำไหลให้ดื่มจิบ
ที่ลมไล้ใบระบำร่ำกระซิบ
ที่ฉันหยิบฉวยฉานแรงดาลใจ

ระหว่างทางชีวิตน่าพิศวง
แม้มิใช่ญาติวงศ์กลับโยงได้
มองเห็นดาวประจำเมืองแสงเรืองไร
ใจคนจรอ่อนไหวไปทุกครั้ง…