คำ :วัน ณ จันทร์ธาร

๐-ฉันอยู่ในโลกไหนกันแน่
ระหว่างโลกจริงแท้อันแปรผัน
สับสนวุ่นวายไม่เว้นวัน
กับโลกความฝันนิรันดร

ทุกคนรู้ฉันนั่งอยู่ที่นี่
หมุนเก้าอี้เอนพนักเพื่อพักผ่อน
แต่หัวใจกลับเร่ร่อนพเนจร
ไปกับสายลมร้อนเที่ยวฟ้อนฟ้า

เพื่อนเอยเพื่อนเคยอยู่กับฉัน
เป็นเวลาแสนสั้น-อนันต์ค่า
จึงในโลกอีกใบอันไกลตา
ฉันหักเข็มนาฬิกาไปเนิ่นนาน

หลับตาลงครั้งใดก็ไปถึง
ขอสักนาทีหนึ่งได้หลบหนี
ฉันเบื่อโลกนอกดวงตาเต็มที
ฉันเกลียดเสียงอึงมี่ที่นี่นัก

จำเป็นไหมที่เราจะต้องอยู่
ต้องรับรู้ทั้งที่ใจไม่รู้จัก
ต้องยอมรับทั้งที่ใจไม่ยอมรัก
เมื่อไหร่หนอการหยุดพักจักนานนิรันดร์

คอลัมน์กวี : Writer Magazine
ปีที่ ๖ ฉบับที่ ๗ กรกฏาคม ๒๕๔๐