คำ : เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

๐-เช้าเสียงมีดกระทบไม้ริมชายดง
เสียงนั้นส่งแรงสั่นคลื่นพล่านไหว
ทั่วลำเนาเหล่านกตื่นตกใจ
รวมทั้งไม้หยัดอยู่ทั้งหมู่มวล

เหล่ามวลรากเกี่ยวร้อยนั้นสร้อยเศร้า
ทั้งเทือกเถาหวาดกลัวไปทั่วถ้วน
แต่ละกลุ่มพุ่มกอต่อกระบวน
บนโลกล้วนส่วนรวมร่วมฟ้าดิน

ทุกกิ่งก้านแผ่กางต่างโอบกอด
โดยตลอดสารสู่ไม่รู้สิ้น
ทุกผองภัยไฟรนหรือฝนริน
ไม่หยามหมิ่นหญ้าต่ำผู้นำทาง

เสียงสะท้านสะเทือนอกสะทกสะท้อน
(พระฝั่งมอญตีระฆังฟังแตกต่าง)
พลันเสียงโครมล่มครืนต่างยืนคว้าง
ต้นเคียงข้างกรีดร้องก้องลำน้ำ!…