คำ : ชาตรี กวีศิลป์

บนบานกระจก
เส้นคมของเม็ดฝน
กรีดความความรู้สึก ด้วยรอยบาดแผลแห่งเธอ
แบละการมาเยือนของค่ำคืนเหงาหงอยของหลายๆ สิ่ง

เม็ดฝนที่เทลงมา
รวมแล้วคือสายน้ำอึมครึมจากปลายพู่กัน
หยดเดียวสู่ผิวกระดาษรัตติกาล
แทรกซึมและกระจายออกไปทั่วมาตุภูมิโลก

จากเม็ดดิน สู่ราก ต้น ไม้ และดอกไม้
หลังคาบ้าน บนปีกพิราบบาดเจ็บ
กลิ้งบนใบบัว เหนือแม่น้ำ
ชะล้างน้ำตาที่น้องหน้าของสงครามกลางเมือง
กลบเสียงสะอื้นแห่งความเจ็บปวดของใครบางคนที่อกหัก
อำพรางเสียงทรมานกบเขียด ที่ถูกทับบนถนน

ปลุกจิตวิญญาณกวี ขีดเขียนสำนวนที่ยังไม่เสร็จ
และหลายสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการมาเยือนแห่งเธอ

มวลน้ำฝน
บนบานกระจก
เส้นคมของเม็ดฝน
จารึกร่องรอยเรื่องราวมากมายเอาไว้
ทุกครั้งที่เธอมาเยือนมาตุภูมิเรา
ทุกสิ่งยังคงต้อนรับด้วยวิธีที่ถนัดเสมอ

ขอบคุณ คอลัมน์กวี: สานแสงอรุณ