คำ : เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

คนรุ่นใหม่ใครทำนาล้วนน่ารัก
ได้ปลูกผักปักเบ็ดเลี้ยงเป็ดไก่
ไม่เคยคิดขึ้นตรงองค์กรใด
ไม่ย่อยั่นหวั่นไหวงานใช้แรง

ไม่ยึดในวิถีเคมีภัณฑ์
ร่วมโลกเดียวเกี่ยวกันต้องปันแบ่ง
ทั้งหญ้าปรกนกหนูหมู่แมลง
ไส้เดือนแปลงซากสิ้นเป็นอินทรีย์

คุณพบไหมใครเห็นบ้างหลังเทศกาล
ยัดทะนานท้องถนนแทบล้นปรี่
ผละที่อิงทิ้งเบื้องหลังหมายมั่งมี
ทุกถิ่นที่เหลือคนเฒ่าเฝ้าเรือนตาย

ล้วนเป็นลูกที่แท้ของแม่โพสพ
ต่างน้อมนบสิ่งที่มีความหมาย
บนโลกที่บ่อยครั้งพังทลาย
สิ่งสุดท้ายคืออาหารความมั่นคง…

“ขวัญเอ้ย… ย ขวัญมา แม่จันทร์เทวี แม่ศรีสุชาดา มิ่งมา ขวัญมา แพ้ท้องต้องไส้ เอาส้มสูก ลูกไม้มาให้แม่เสวยเชยชม มีกล้วยหอม แป้งหอม น้ำมันจันทน์ มีกล้วย มีอ้อย เผือกมัน หมากพลู มาให้แม่เสวยเชยชมมาให้แม่อิ่มหนำสำราญ แพ้ท้องต้องไส้ ขวัญเอ้ย…ขวัญมา…”