คำ : สิริวตี

ถนอมหนึ่งหน่อเนื้อเมื่อเป็นแม่
ร้องเพลงห่มแพรกล่อมหลับให้
ปัดป้องจากยุงถิ่นริ้นเหลือบไร
จวบจนหลับใหลในเบาะนอน

ลูกจ้ำม่ำน้ำนมในอกกลั่น
แต่ละวันแม่ปลอบปลุกสุขซุกซ่อน
ฝังรากรักฝังศรัทธา​ฝังอาทร
จนพ้นวัยออดอ้อนรสน้ำนม

แม่สร้างโลกอีกใบภายในลูก
ด้วยความดี ความถูก ที่ห้อมห่ม
เอารอยยิ้มถมโถมประโลมรมย์
ในยามทุกข์ระทมประโคมชัง

ในผิวเนื้อผิวนี้เหมือนสีแม่
ยากเกินแก้จนความกลุ้มเข้าคุมขัง
‘สีของลูกคมเข้มเต็มพลัง
ทุกสีผิวคือความหวังโลกทั้งใบ

ดูสิโลกด้านดีมีผีเสื้อ
บินโอบเอื้อดมดอมดอกใหม่ใหม่
ดูสิว่าหลากสีกี่พรรณไม้
มาสร้างสรรค์​อันสดใสในสวนเดียว

สวนไหนไหนล้วนสีมีหลายหลาก
ทุกฝั่งฟากใช่มีแค่สีเขียว
เหลือง ส้ม ชมพู ฟ้า น่าชมเชียว
ดูกลมกลืนกลมเกลียวกระบวนบาน’​

โลกของแม่จริงใช่ไหมในมือลูก
สีไม่ใช่ความผิดถูกทุกสถาน
เพียงพงศ์เผ่าเหล่ากอสืบต่อกาล
ให้ทุกด้านมีสถานะวาระพันธุ์​

ลูกถนอมโลกที่เหลือเมื่อเป็นแม่
ได้เผื่อแผ่สุขนี้พร้อมสีสัน
ฝากรากรักปักศรัทธาประกอบกัน
เริ่มจากเลือดในถันกลั่นน้ำนม