บทกวี : อมรศักดิ์ ศรีสุขกลาง


สายตาคู่นั้นมองส่งทาง
เมื่อรถยนต์เคลื่อนห่าง ลูกก็หาย
กี่วันคืนขื่นคอยไม่เคยคลาย
ยังใจมั่น จิตหมายลูกชายเมือ*

ลูกเดินทางครั้งหนึ่งไปถึงไหน
ดินแดนฝันอำไพยาวไกลเหลือ
แรงทั้งหลายเหงื่อที่หล่นผลจุนเจือ
แม่จะเกื้อแรงใจให้เจ้าเดิน

เอาความเหนื่อยเมื่อยล้ามาให้แม่
แล้วแน่วแน่ร่ำเรียนเขาสรรเสริญ
จบปริญญาได้ทำงานหาเงิน
แม่เผชิญความเงียบเหงาเฝ้ารอเอง


สายตาคู่หนึ่งมองกลับหลัง
โพ้นฟากฝั่งห่างไกลใจไหวเร่ง
เรือนชาน บ้านเก่า ลำนำเพลง
ยิ่งคล้อยห่างยิ่งคว้างเคว้งเท้งเต้งลอย

ลูกอยู่ห้องร้าวรานบ้านหลังไหน
แม่อยู่ไกลจะคอยเฝ้าบ้านเหงาหงอย
แม่แนม**ทางหว่างลูกทุ่งมุ่งแต่คอย
ลูกก็พลอยรอวันหยุดจะรุดมา


สบนัยน์นิ่ง… แม่กับลูก
ความพันผูกมิพักเอ่ย เอ๋ยล้ำค่า
ขณะตาคู่นั้นประสานตา
ยังอาจเอ่ยภาษาพาทีใด

“ให้มันกว่าดี ดีกว่านี้…”
“อีกสองปี สามปี แม่รอไหว” (อีกสี่ปี ห้าปี แม่รอไหม?)
วันแม่อีกวันแม่อีกวันไป
เพื่อรอให้มีวันแม่ทุกทุกวัน


สายตาคู่นั้นมองส่งทาง
เมื่อรถยนต์เคลื่อนห่างใจก็หวั่น
สายตาคู่หนึ่ง (ซึ่งคล้ายกัน)
มองถนนเส้นนั้น ทอดยาวไกล
“มองดูแม่ชแรวัยไปช้าช้า”

________________________________
*เมือ ภาษาอีสาน หมายถึง กลับบ้าน, กลับ
**แนม ภาษาอีสาน หมายถึง ลอบมอง, แอบมอง, สังเกตดูอย่างลับๆ