คำ : เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

๐-เห็นเตาถ่านคนหนึ่งคิดถึงแม่
มิเปลี่ยนแปรตั้งแต่สาวยันเฒ่าสู่
ฝ่าลำบากพากเพียรให้เรียนรู้
จากเหล่าผู้มาก่อนสอนชีวิต

๐-บ้านที่มีครัวไฟมีไออุ่น
ที่เจือจุนดวงใจให้ดวงจิต
จุดแววตาวับวามยามมืดมิด
ผ่านลองผิดลองถูกผ่านปลูกเพาะ

๐-ยินเสียงมีดกระทบไม้เสียงใจแม่
ที่ผายแผ่ตั้งแต่ครั้งยังแบเบาะ
ร้องเพลงนาเพลงไร่แสนไพเราะ
เทียวลัดเลาะเก็บผักหญ้าหาตัดฟืน

๐-ดำรงบ้านให้เป็นบ้านมือกร้านกรำ
เอาถ้อยคำกลั่นจากทุกข์ปลุกให้ตื่น
ขับแรงฝันปั้นแรงไฟไปพลิกฟื้น
เพื่อที่หยัดที่ยืนพื้นที่ชีวิต…