คำ : องอาจ สิงห์สุวรรณ

เย็นลงย่ำแสงลำยองละอองเอี่ยม
วางจอบเสียมเตรียมปรุงมื้อหุงหา
หมาดเมือกใหม่ในมือแม่ถือมา
ดำดวงตาไต่ต้องเฝ้ามองตาม

มองจากมุมผ้ามัดข้างเอวแม่
ตาน้อยน้อยนั้นแค่เม็ดมะขาม
ปลาไม่ดิ้นเลยนะแม่ตัวง้ามงาม
ไร้เดียงสาเฝ้าถามอยู่ในใจ

กลับบ้านกันจ้ะรีบกลับบ้าน
มื้ออาหารขานค่าบนบ่าไหล่
ภาพสีแสดแดดพรมเสื้ออมไคล
เงาน้อยใหญ่ไต่ดินได้กลิ่นแกง


เนือยดวงหน้าล้าโรยดูโผยแผ่ว
หากดวงแก้วแววตาดูกล้าแกร่ง
เจ้าผ้าพันนั่นเชียวคือเรี่ยวแรง
ตลาดแกล้งสักกี่ไกลก็ไม่กลัว
.