คำ :เสรี ทัศนศิลป์

คล้ายคล้ายเศษส่วนชีวิตหนึ่ง
ถูกตรึงแน้นค้างอยู่กลางสมัย
สะท้อนรอยอดีตผ่านมานานไกล
จำหลักแสงดวงไฟสว่าง-วาร


พ้นล่วงฤดูแห่งแสวงหา
ฝันค้างยังค้างคาวิญญาณ์ผ่าน
หมกมุ่นมัวเมาอุดมการณ์
กร้าวกร้านในเงียบงำอยู่ล้ำลึก


ห้วงทะเลชีวิตขับเคลื่อน
คลื่นใหม่กระทบเยือนความรู้สึก
ฟองฟายขยายฟองล่องสำนึก
ก่อผลึกเป็นประกายสุดปลายฟ้า

นิ่งนิ่งสะท้อนฉายในเปล่าเปลี่ยว
เก็บเกี่ยวแต่รูปเงาเศร้าหนักหนา
เงาหลอนละครฝันบนเวลา
ดูโรยล้าไร้แรงแสดงตน


เชื้อเก่าเก่าเผาไหม้ใกล้หมดเชื้อ
เหลือแต่เนื้อเชื้อสมัยใหม่สับสน
เหลือแต่ซากฝากชีวิตอุทิศกมล
ยอมจำนนจำแนกส่วนกระบวนการ


อาจจะโง่จะเขลาในเงาชีวิต
อาจเป็นได้วิปริตฟุ้งซ่าน
หลงตนดื่มฝันอนันตกาล
คอยปลอบ-โปรยยิ้มผ่านลานชีวิต


ยังคงค้างคาหลงไหลในดงแคบ
แปลบปร่าพร่ามัวทั่วดวงจิต
ติดถ้อยคำย้ำความคิด
รอนริดภายในไหวสะท้าน


สูญสิ้นเสรีพึงมีสิทธิ์
ปกปิดซุกซ่อนความอ่อนหวาน
ดูดซับภาพต่างอดีตกาล
ที่มอดเชื้อเหลือตำนานให้ขานรับ


กลายเป็นเศษส่วนชิ้นวิญญาณใหม่
ตกค้างภายในอยู่ชื้นอับ
โลกแห่งฝันนั้นกว้างคณานับ
ไยซึมซับรอยแผลพ่ายแพ้ลง


คอลัมน์ กวี : Writer Magazine
ฉบับ ที่ ๖๑ มิถุนายน- กรกฏาคม ๒๕๔๑
สำนักพิมพ์นาคร