คำ : เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

๐-สถานที่หนึ่ง
ที่ลึกซึ้งต่อดวงใจแผ่ไพศาล
ที่สงบและใกล้ชิดจิตวิญญาณ
อาจเป็นบ้านสักหลังริมฝั่งน้ำ
รายล้อมด้วยร่มใบแห่งไม้มวล
นกในสวนอาบแสงทองพลางร้องร่ำ
เถาตำลึงเลื้อยไต่ขึ้นร่ายรำ
หยาดฝนค่ำค้างพุ่มหญ้าเปล่งประกาย
ได้นั่งมองสายน้ำทุกค่ำเช้า
ถิ่นลำเนาทุกโมงยามเปี่ยมความหมาย
แม่มิเคยดูหมิ่นผืนดินทราย
มิคิดขายมอบให้ลูกไว้ปลูกเพาะ
สถานที่นั้น
ทุกฤดูอยู่ในฉันอย่างมั่นเหมาะ
พืชภายในหยั่งชำแรกแตกกะเทาะ
เธอเล่าเสาะแสวงแห่งหนใด?…