คำ : ไพวรินทร์​ ขาวงาม

คราหนึ่งเพื่อนข้าอธิษฐาน
ยามจิตวิญญาณงันเหงา
ดึกลมพรมพัดแผ่วเบา
หอมกลิ่นดาวเจ้าโชยไกล


แม้นว่าใจเขาต้องสลาย
ขอกลายเป็นดาวสกาวใส
ฝันร่วมฟ้าฟากฝากไฟ
เปล่งดาวหัวใจฉายดวง


เป็นมิตรของคนช่างฝัน
ด้วยแรงจิตอันใหญ่หลวง
เป็นดาวเฉกดาวทั้งปวง
รุ่งโรจน์โชติช่วงรางชาง


เป็นคมเนตรจ้องเจิดจ้า
แต่ค่ำจนฟ้ารุ่งสาง
เป็นขวัญของนักเดินทาง
ผู้ยังก้าวย่างหยัดยืน

เป็นเพลงดาวกล่อมธรรมชาติ
ยามโลกเกรี้ยวกราดฝาดฝืน
เป็นนวลแสงทองผ่องพื้น
แผ่นดินได้ชื่นแสงพราว


จากหนังสือ: ม้าก้านกล้วย
;ไพวรินทร์ ขาวงาม
แพรวสำนักพิมพ์