คำ: ไพฑูรย์ ธัญญา

สุดโค้งฟ้ากว้างกว่ากว้างสุดว้างเวิ้ง
ทะเลเจิ่งน่านน้ำด้วยครามเขียว
โพ้นพนายางยูงยอดสูงเรียว
ภูผาเปลี่ยวเดียวดายสุดสายตา

ไกลที่สุดเกินที่สุดซึ่งจุดหมาย
อาจง่ายดายหากดวงใจฝันใฝ่หา
ย่อเส้นทางย่อเทะเลย่อเวลา
ก็อาจฝ่าขวากหนามก้าวข้ามไป


ตะวันเพลิงเริงแรงด้วยแสงแสด
ประกายแดดแผดกล้าเกินกว่าไหน
พายุบ้าถาโถมตระโบมไพร
เพนียงไฟพ่นเปลวแทบเหลวราน

ซึ่งยากแค้นแสนเข็ญลำเข็ญแค้น
อาจจะเแล่นรุดไปด้วยใจหาญ
รวมกำลังตั้งปัญญาฝ่าทะยาน
ก็อาจผ่านข้ามกำแพงด้วยแรงกาย

ซึ่งเสรีที่ฝันอันสูงค่า
ย่อมจักคืนกลับมาดั่งใจหมาย
หลอมศรัทธาแนบแน่นมิแคลนคลาย
จะสมมาตรคาดหมายเมื่อปลายมือ

จงฝันเถิดแต่จงฝันแล้วคว้าไขว่
ร้อยดวงใจมั่นกระชับเข้าจับถือ
อันดวงแก้วแวววามงามระบือ
ใช่สุดแรงที่จะยื้อด้วยมือเรา


จาก… สยามใหม่ ๘ มิถุนายน ๒๕๒๔


จากหนังสือ : แด่ผู้ที่ยังอยู่
รวมเรื่องสั้นและบทกวีที่ชนะเลิศ
และเข้ารอบประจำปี ๒๕๒๓-๒๕๒๔