คำ : ไพวรินทร์ ขาวงาม

หากฉันเป็นเจ้าพระยาซึ่งไหลบ่า
ฉันจะความรักเห่พักผ่อน
หยุดเริงคลื่นเสน่หาหลับตานอน
คอยฟังเพลงคนจรยามอ้อนจันทร์

จะนิ่งเนาอย่างนั้นจนนานเนิ่น
พักการเดินบนทางระหว่างฝัน
ซับซึ่งแสงแผดกล้าแห่งตะวัน
ซึ้งรสอันหวานทรวงแห่งดวงดาว

เพื่อเป็นการออมแรงแห่งชีวิต
ก่อนใช้สิทธิ์ทุกอย่างเพื่อย่างก้าว
ไหลบ่าข้ามความมืดอันยืดยาว
ไปโน้มน้าวสัจจะให้มนุษย์

ซึ่งเมื่อส้นวันสำหรับการหลับไหล
ฉันจะได้ศักดิ์ศรีสูงที่สุด
จะใช้ทิพย์เจ้าพระยาเป็นอาวุธ
เพื่อตามหยุดความชั่ว ณ หัวใจ

ฉันอาจเป็นสิ่งที่มากมีค่า
หากฉันเป็นเจ้าพระยาซึ่งบ่าไหล
ทิ้งลงเถอะถ้าจะทิ้งอะไร
ทิ้งลงไปชำระล้าง-สร้างศรัทธา

ซึ่งหากฉันได้เป็นเหมือนเช่นฝัน
จะสร้างสรรค์โลกนี้ให้มีค่า
รำพึงเพลงแผ่วเบาเจ้าพระยา
อยากท่วมโลกและแผ่นฟ้าล้างอธรรม

(คำใดจะเอ่ยได้ดั่งใจ)

จากหนังสือ :ลำนำวเนจร , ไพวรินทร์ ขาวงาม

สำนักพิมพ์สู่ฝัน