คำ : ศักดิ์สิริ มีสมสืบ

ปัญญาอ่อน
ประชาชนจะชิงชัย
ย่อมต้องใช้ปัญญาชน
ปัญญานิ่มก็ย่น
ปัญญาแข็งก็หักคา
อย่างข้าปัญญาอ่อน
จงอย่าเขลาเอาเยี่ยงข้า
ข้าเอาหูไปนา
ตาไปไร่ยายไปสวน


ปัญญาข้าเหลวไหล
เจอหินผาข้าแปรปรวน
ความฝันข้าปั่นป่วน
กวนขุ่นข้นวนวงเกลียว
ข้องขัดจัดการน้ำ
เอาตามใจเชิญเลยเชียว
เห็นว่าข้าไหลเชี่ยว
ยามข้านิ่งข้าดิ่งใจ
เชิญบีบเถิดข้าอ่อน
เชิญท่านต้อนข้าเหลวไหล

ขังเถิดกักขังไป
ข้าเป็นไอในชั่วยาม
จากไอกลายเป็นเมฆ
ว่ายวิเวกไปวับวาม
จากไอกลายเป็นจาม
ฮัดเช้ย​ หยาดพิรุณพราว
จับข้าขังบังคับ
เป็นน้ำแข็งได้ชั่วคราว
ละลายมิปวดร้าว
สลายร่างพร่างสุรา
จะภาชนะใด


ขังข้าได้ไม่นำพา
ใส่สีเชิญสรรหา
เพราะข้าใสและไร้สี
ยินดีสีทนได้
จะสีใดข้ายินดี
ไม่รู้ข้าไม่ชี้

สีทนได้ข้าไม่ทน
ปัญญาแข็งก็หัก
ถ้านิ่มนักมันก็ย่น
ข้ากลัวปัญญาชน
ปัญญาอ่อนไว้ก่อนเอย
กลอนเหลวไหล
ไม่เกี่ยวอะไรกับภาพ
ซอไผ่​ ของรินคม​ มีสมสืบ