On my way ,

เรื่องและภาพ : Nai-Choolee


เสียงไม้กวาดก้านมะพร้าวลากไป-มาบนลานพื้นคอนกรีต ใบไม้ ขยะ กองเรียงรายบริเวณวิหาร แดดร้อนตอนบ่ายไม่สามารถทำให้หญิงวัยกลางคน-คนนี้รู้สึกเหนื่อยหรือท้อถอย น่าตาของเธอเป็นอย่างไรไม่อาจรู้ได้ แต่เราต่างพยักหน้างให้กันเชิงทักทาย

“เข้าไปในวิหารได้ค่ะ ไม่ได้ล็อคกุญแจ งับประตูไว้อย่างนั้น”เธอคงเห็นผมมีทีท่าจะหันหลังกลับ เ เป็นเรื่องปกติที่เดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะไปวัดไหน ได้แต่มองดูความโอ่อ่า งดงามจากภายนอก-นอกจากมีงานบุญวันพระ วันเทศกาลถึงจะมีโอกาสได้เข้าไปชื่นชม ผมหันไปขอบคุณเธอแล้วเปิดประตูเข้าไปในวิหารแห่งนั้น

นั่งมองภายวิหารไม่มีรูปภาพจิตกรรมให้เป็นประเด็นดราม่า มีก็แต่พระพุทธรูปหมู่บนฐานชุกชีและความเรียบง่ายบนผนัง ระหว่างนั่งพักร้อน ปล่อยความคิดที่เลื่อนไหลไปกับหลายเรื่องราว ขณะที่เสียงไม้กวาดยังคงลากไปมา มองจากภายในวิหาร ออกมาที่หญิงสูงวัยรู้สึกแสบตากับความร้อนของแสงแดดที่แผดจ้า ทว่าร่างผอมบางยังเคลื่อนไหวไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อย

เธอวางไม้กวาดโกยใบไม้ใส่ตะกร้าขยะ เคลื่อนตัวไปรอบ ๆ ปฏิมากรรมหุ่นยักษ์เขียว ที่ถอดแบบมาจากหนังฝรั่ง มันคือซูเปอร์มนุษย์ คือฮีโร่ในจินตนาการที่ถูกนำมาสร้างหนัง ก็เหมือนบรรดามนุษย์พันธุ์พิเศษที่สามารถแปลงกาย มีพละกำลังเหนือมนุษย์ปุถุชนทั่วไป นาฑีนี้ผมมองเห็นบางอย่างระหว่างเธอกับไอ้มนุษย์กลายพันธุ์ตัวนั้น ต้องใช้เงินเท่าไหร่เพื่อให้มันได้มายืนแยกฟัน หน้าตาถมึงทึง เบ่งกล้ามเป็นมัด ๆ เพื่อ….ดึงดูดใจให้ญาติโยมมาถ่ายรูปเช็คอิน…

เธอ-เพียงแค่เราได้พบ พูดคุยกันเพียงเล็กน้อย หากถ้อยคำไม่กี่คำ ก็ทำให้เห็นถึงความเป็นจริง-ความเป็นจริงที่ว่ามีคนมากมายใช้คำพูดเลิศหรู เขียนฝันด้วยน้ำลาย สุดท้ายทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ต่างกับเธอ-ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ธรรมดา ผู้มีอาวุธประจำกายไม้กวาด ถุงใส่ขยะเศษใบไม้ บ้านก็ไม่ได้อยู่ในละแวกนี้ ทว่าวันไหนมีเรี่ยวแรงก็เข้าวัด มาทำบุญกุศลด้วยการ กวาดเศษขยะ ใบไม้ในลานวัด โดยมิได้มีอามิสสินจ้างใด ๆ

จิตอาสา


“ป้า!ผมขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมครับ?” (อันที่จริงผมแอบถ่ายเธอไว้แล้วจากภายในวิหาร)
“เธอถอดหน้ากากยิ้มให้ ขณะสายตาชำเลืองไปยังไอ้ยักษ์เขียวตัวใหญ่ เชิงสงสัย”ผมยิ้มก่อนจะบอกเธอว่า “ป้าขยับ มา กวาดตรงกลางลานหน่อยนะครับ อยากให้เห็นวิหาร เจดีย์รวมทั้งป้าและอาวุธประจำกาย”

…เสียงไม้กวาดก้านมะพร้าวลากไป-มาบนลานพื้นคอนกรีตยังแว่วอยู่ในหู บางทีเสียงนั้นอาจกวาดอะไรบางอย่างในความคิดของผม แล้วความงอกงามในด้านดีก็เผยออกมาผ่านรอยยิ้มและดวงตาคู่นั้น.