คำ :โชคชัย บัณฑิต’

เธอเคลื่อนไหวลายเส้นกลายเป็นภาพ
ทุกระนาบอารมณ์ดูกลมกล่อม
เป็นทิวทัศน์ ทิศทางสะพรั่งพร้อม
ให้ลมหอมน้อมเมฆมาเริงรมย์

เป่าระบายหายใจในระนาบ
แล้วทอทาบแผ่นฟ้าลงมาห่ม
จุด ลายเส้น แสงเงา เสียงระงม
ให้ชื่นชมเชิงชั้นการฉวยใช้

เธอฉวยใช้ใจเธอปรนเปรอภาพ
ซึ่งเพาะบ่มอารมณ์อาบอยู่วาบไหว
สลายเส้นแสงเงาอย่างเข้าใจ
กลายเป็นโลกกว้างใหญ่ให้เยี่ยมยล

จึงภาพเขียนเปลี่ยนภาพระนาบไหล
ลมหายใจไหลผ่านราวหว่านฝน
แตกจากเส้นได้แสงสำแดงตน
ยังว่ายวนชีวิตไม่ผิดเพี้ยน.