คำ : ชมัยภร บางคมบาง

เมื่ออ่อนเยาว์เขลาขลาดต้องหลบก่อน
รอบ่มใจใบซ้อนจนแน่นหนัก
พอผ่านวันหาญใจขึ้นทายทัก
จึงประจักษ์ ว่า “สุก”พอก้าวต่อไป