คำ: วานิช จรุงกิจอนันต์


ในเส้นทางซึ่งธารรักหวานซึ้ง
จากจุดหนึ่งถึงจุดที่หยุดนิ่ง
ทุกขอบเขตความคิดถูกปลิดทิ้ง
เหลือเพียงสิ่งซึ่งความรักจักเข้าใจ


โดยดอกไม้ดอกน้อยแห่งรอยยิ้ม
เป็นภาพพิมพ์ความงดงามความรักใคร่
ต่างใจเตือนติดตามยามห่างไกล
แม้อยู่ในนิทราคราค่ำคืน


ด้วยดวงตาตบต่อข้อพิสูจน์
แทนคำพูดดีกว่าภาษาอื่น
ฝันสำหรับความหวังอันยั่งยืน
ได้หยิบยื่นดอกไม้โดยสายตา


ความภักดีนี้สนองเป็นของฝาก
คงนานมากสำหรับวันที่ฝันหา
ขอวันคืนคอยรออันทรมา
เพิ่มคุณค่ารักเราเป็นเงาตาม


เธอเหมือนเกล็ดน้ำค้างกลางไม้ดอก
ฉันคือหมอกเคลียใจพลิ้วหวิวหวาม
ถนอมแววเฉิดฉายประกายวาม
เกรงความงามจากน้ำค้างจากจางไป


อยากโอบกอดเธอไว้ใจจะขาด
แต่ไม่อาจทำตามความคิดได้
สำหรับการเรียกร้องของหัวใจ
ฉันลูบไล้เพียงผิวเรียวนิ้วเธอ


จากหนังสือ : รัก คิดถึง กันไหม?
Paega publishing จัดพิมพ์