คำ: ไพลิน รุ้งรัตน์

ระรินแผ่วแว่วหวานกังวานอ่อน
เสียงใบไม้ร่วงใบหล่นสะท้อน
นอนลงแนบหูฟังยังพื้นดิน
ดวงดอกไม้ร่วงกลีบชราโรย
เสียงแผ่วโหยแห้งหายหัวใจสิ้น
ที่แย้มบานกลีบใหม่ไร้มลทิน
แทบได้ยินเสียงผลิปริผกา
เพราะทิพย์ธรรมชาติสร้างมาสัมผัส
โลกจรัสเคลิ้มคล้อยลอยตรงหน้า
สรรพเสียงโลกนี้มีมนตรา
เพียงหลับตาหูฟังดังเสพทิพย์


ระรินแว่วแผ่วไหวใครสะอื้น
ดังอยู่ในกลางคืนอันเงียบกริบ
ผะแผ่วแล้วเงียบหายอยู่ไกลลิบ
ฟังดังเสียงกระซิบในราตรี
ฟังสิฟังหัวใจใครร้องไห้
ฟังสิฟังเสียงอะไรดังอึงมี่
ฟังสิฟังเสียงกระซิกระริกระรี้
ฟังสิฟังเสียงนี้มาจากใด


ค่อยหวนหูหวนหามาฟังเสียง
ค่อยสดับสรรพสำเนียงจากที่ใหม่
โลกเคลื่อนคลาราตรีนี้เคลื่อนไป
ฉันได้ยินเสียงหัวใจอยู่อลเวง
เคยได้ยินแต่เสียงใครอยู่รายรอบ
เคยเฟ้นหาแต่คำตอบอยู่โฉงเฉง
เคยเงี่ยฟังแต่คนอื่นอยู่ครื้นเครง
แต่เสียงในตัวเองไม่เคยฟัง



Writer Magazine
ฉบับที่ ๗ กรกฏาคม ๒๕๔๐
สำนักพิมพ์นาคร