คำ : ซะการีย์ยา อมตยา
ภาพ: สุชาติชูลี


โลก
ในอ้อมกอดแห่งรัตติกาล
เธอ
สยายปีกสีดำเหนือเมืองของเรา
กาลเวลาละลิ่วโบยบิน
โมงยามแห่งการพรากจาก
แสงตะวันอำลาขอบฟ้าเนิ่นนาน
เสียงร้องจักจั่นอิเล็กทรอนิกส์
การเริ่มต้นของค่ำคืนอันแสนรื่นรมย์
ฟองคลื่นขาวพรายกระทบฝั่ง
นาวาทอดกายสู่สรวงสวรรค์
ฝนพรำไล่ผู้คนกลับ


และรอยจูบของก้อนเมฆเมามาย
ประทับไว้บนดวงจันทร์
ตื่มด่ำในสายลม
สายน้ำรินหลั่งไหล
วิกาลสกุณากู่ร้องเจ็บปวด
บาดแผลของความเปรมปรีด์
ที่ถูกทิ่มแทงด้วยคมหนามกุหลาบ
หากหมู่มวลดารากลับกะพริบยิ้มหัว


เส้นทางพร่ามัว
บนทางช้างเผือก
หลุมดำปริศนา


ฝ่าข้ามจักรวาลความฝัน
ข้าปราถนาฉีกความทรงจำ
จากสมุดบันทึกแห่งกาลเวลา

จากหนังสือ : ไม่มีกวีในหญิงสาว ,สำนักพิมพ์ ๑๐๐๑