คำ : คมทวน ธนู


วันวันก็ผันว่าย 
ลับหายมิแลเห็น 
คืนคืนก็ขื่นเข็ญ 
หายลับมิกลับเลย 
คนคนน่ะทนคอย 
ค่อยค่อยจะคุ้นเคย 
โอ้โอ้ พิโธ่เอ๋ย 
คืนวันแหละผันวน 

คล้ายคล้าย ณ หลายครั้ง 
เรื่องฝังซะจนเฝือ 
เนืองเนืองก็เปลืองเนื้อ 
เลือดร่างเลอะกลางรณ 
ความจำและความจริง 
จำนิ่งเพราะจำนน 
อาเพศ ฤ เหตุผล 
แท้ใจมิใฝ่จำ 

เถื่อนถ่อยก็พลอยถูก 
หลานลูกคะนองเหลือ 
นอนนั่งแทะหนังเนื้อ 
หลากหลายสบายลำ 
นั่งนอนสลอนหน้า 
สุขท้ากระแสธรรม 
แนบนาบขนาบหนำ 
แนบเหนือ ณ เหยื่อนี้

กี่ปีและกี่เป็น
กี่เห็นและกี่โหย
ดาวดวงน่ะร่วงโรย
ดำดิ่งเพราะสิ่งดี
โดนเลือนละเหมือนลบ
เซาซบ ณ อินทรีย์
นานนิ่งก็ยิ่งหนี
กร่อนจาง ณ กลางใจ


แรกตายมลายตน
เสียงท้นสิเทิดทูน
ครั้งศัพท์จะดับสูญ
หมดเยื่อและเนื้อใย
ตายสองก็ครองสืบ
หลุมหลืบก็บรรลัย
ทุกหน้ามิว่าไหน
ครั้งไหนก็ไร้นาม


เป็นศพมิจบสิ้น
ตราบวิญญทัศน์วน
เคยซับก็สับสน
มาซับ ณ สรรพทราม
มาแปรกระแสเปลี่ยน
แลเลี่ยนเลอะหลามลาม
ศพไทยก็ใคร่ถาม
‘เมื่อไหร่จะไฝ่รู้’

#กองบรรณาธิการไรท์เตอร์
#Writer Magazine ฉบับที่ ๔๘  พฤษภาคม ๒๕๔๐
#สำนักพิมพ์นาคร