คำ : วีระศักดิ์ ยอดระบำ

หลายคืนมาแล้ว
ฉันพยายามเขียนบทกวี
แต่ทุก ๆ บทต้องถูกฆ่าทิ้ง
สถานการณ์เปราะบางและอ่อนไหว
ฉันก็ถูกทำลายเช่นกัน

ชีวิตของประเทศนี้
ความหวังพังทลายแทบหมดสิ้น
ฉันรู้สึกอับจน
เหมือนไม่หลงเหลือความฝันอะไรอีก

ยังไม่รู้เลยว่า จะสร้างกำลังใจขึ้มาจากไหน

ฉันไม่ตำหนิรัฐบาลหรือนักการเมืองอีกต่อไป
ทุก ๆ คน มีชีวิตคล้าย ๆ กัน
ภาวะล่มจมอยู่ทุกอณูและปรมาณู
ฉันเพิ่งกลับมาจากเทือกเขาถนนธงชัย
หมู่บ้านปกากะญอกลางป่าลึก
เหลือแต่คนเฒ่าคนแก่และเด็ก
หนุ่มสาวหายไปแล้ว
สู่บทเพลงกลางเมืองใหญ่
ลูกหญิงบอกกับพ่อแม่ของเธอว่า
“แม้จะเสียตัว ก็ยังดีกว่าเสียชีวิต”


โลกภูเขานั้นแตกร้าวแล้ว
ทุกฤดูโศกเศร้า
ดอกไม้บนห้วยเหี่ยวเฉา
บทกวีที่ดีที่สุดบทหนึ่ง-ถูกฆ่า
ดินแดนของความฝันหวั่นไหว
อยากเก็บเอาไว้ให้อบอุ่น
ไม่ร้องไห้
แต่ฉันรู้สึกเหนื่อยล้า
บทกวี…ถูกฆ่าทุกวัน

กรกฏาคม ๒๕๔๐

กองบรรณาธิการไรท์เตอร์
Writer Magazine ฉบับที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๕๔๐ , Che ยังมีชีวิตอยู่
สำนักพิมพ์นาคร