คำ: ปรีดา โชคสงวน

หากโลกนี้มีดินหมดสิ้นน้ำ
คนคงช้ำชอกใจกันไปทั่ว
มวลหมู่สัตว์อื่นต้องชีพหมองมัว
ชีวิตกลัวขาดน้ำด้วยจำเป็น

หรือมีน้ำทั่วไปไร้อากาศ
ชีพก็อาจย่อยยับดับให้เห็น
ลมที่พัดผ่านมาพาเยือกเย็น
ต้องลำเค็ญถ้าขาดอากาศดี

มีน้ำมีอากาศแล้วขาดป่า
คงฝนฟ้าแห้งหายหลายท้องที่
คนพืชและสัตว์ในปฐพี
ฤาอาจมีชีพชื่นอยู่ยืนยง

ชีพจะดีมีสุขทุกสถาน
ก็เพราะการรู้เพิ่มรู้เสริมส่ง
ร่วมใจกันรักษาปลูกป่าดง
ต้นไม้คงให้อากาศไม่ขาดแคลน

แต่ต้นน้ำลำธารตระการใส
เนินไศลถูกทำลายมากหมายแสน
ป่าไม้ถูกตัดหมดไม่ทดแทน
เรื่องวางแผนปลูกป่าเชื่องช้าจริง

ธรรมชาติเหลือน้อยพลอยหวั่นไหว
เพราะคนไม่อนุรักษ์เลยสักสิ่ง
ไม่รู้คุณค่าตลอดเหมือนทอดทิ้ง
ฝนฟ้ายิ่งพิโรธจะโทษใคร

คอลัมน์ : เฉียดวรรณกรรม
ต่วย’ตูน : เดือนตุลาคม ๒๕๓๔ ปีที่ ๒๑ เล่มที่ ๒