คำ : มนตรี ศรียงค์
ภาพ : สุชาติ ชูลี


หรือโลกหมุนเร่ง- เคว้งคว้าง
จึงทุกอย่างกระจายกระจัดอยู่ดาษดื่น
ต่างทอดเงาทับบนต่างโดนกลืน
กลายอื่นเปลี่ยงหัวแปลงตัวตน

จนสิ้นไร้สภาพของคราบเดิม
เมื่อผ่านการต่อเติมจากเริ่มต้น
ที่สุด-ก็กลับมาอับจน
หลังพังป่นทยอยลงย่อยยับ

ดวงตาของผู้คนปัจจุบัน
เคลิ้มฝันแสนงานในความหลับ
ต่อเนื่องนานยาวและท่าวทับ
ในสรรพฝันประดามี

แหวกว่ายดิ่งดำในความฝัน
มิรู้คืนรู้วันสถานที่
หลับไหลเนิ่นนานผ่านปีผ่านปี
ฝันร้ายฝันดีมากี่แล้ว

ท่ามกลางเสียงละเมออันเพ้อพก
เงาผู้คนทอดตกกระจกแก้ว
เบื้องหลังความงามของความแวว
คือเสียงแผ่วโหยหวนอยู่ครวญคราง

เป็นความเดียวดายอย่างร้ายกาจ
ความขี้ขลาดเติมต่อเริ่มก่อร่าง
ที่สุด-ก็กลับมาอับปาง
เราต่างบางบอบตลอดมา

จาก : เงาสะท้อนบนประตูกระจก, โลกในดวงตาข้าพเจ้า
รวมบทกวี รางวัลซีไรต์ ประจำปี ๒๕๕๐
มนตรี ศรียงค์
สำนักพิมพ์สามัญชน