คำ : เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

๐-ได้ดอกไม้สักมวนใคร่ครวญละม่อม
หรือกระท่อมสักใบพอได้ฝัน
หรือเพียงจอกหวานล้ำของน้ำจัณฑ์
พอให้วันโดดเดี่ยวไม่เปลี่ยวดาย

เสียงนกจะไพเราะเสนาะสนาน
แดดจะเปล่งเพลงหวานโชนฉานฉาย
น้ำรินไหลไม่หยุดผุดพร่างพราย
ดาวกระจายหางนกยูงสูงเทียมฟ้า

เนื่องขณะระดะลมระดมเมฆ
วันวิเวกเสกภวังค์เหมือนดั่งว่า
เต้นรำกับความสงัดทัดดอกชบา
ฉวยเวลาคว้าโมงยามแสนงามไว้


ใครจะไปไหนก็ช่างอย่างช้าช้า
ขอจำนรรจ์กับดอกหญ้าหมานกไก่
ไม่วุ่นวิ่งชิงแย่งไม่แข่งใคร
แรงดาลใจคือความงามคือความรัก