คำ : โสตถิเทพ แสวงประเทือ

ห่างไกลออกไป
จากลำแสงตะเกียงที่เล็ดรอดจากร่องฝา
ฉันถูกโอบล้อมด้วยอ้อมกอดแห่งรัตติกาล
ระยิบพราวหิ่งห้อย
แปรขบวนอยู่ท่ามกลางมวลเย็นยะเยือก
เหนือภูค้ำฟ้า…สูงขึ้นไป
ระยับดาวดารดาษในห้องแห่งอนันตภพ
ส่องแสงกะพริบสะท้อนแผ่นผิวห้วงน้ำเพียงดิน
ดั่งหมู่สาวน้อยผู้แสนสะทกสะเทิ้นเขินอาย
รวมหมู่ระริกร่าฉายเงาหน้าในกระจกแห่งดรุณวัย
วูบแวมแห่งแสงตะเกียงต้องลมแห่งราตรี
วิบไหวแห่งหิ่งห้อยในคาราวานสายลม
วิบวับแห่งดวงตาราตรี
เหล่านี้เหมือนแตกต่างกันอย่างยิ่ง

ฉันนั่งอยู่ในห้วงกระแสพินิจ
กระทั่งบัดนี้…ฉัน


ขอบคุณที่มา : คอลัมน์กวี
กองบรรณาธิการไรท์เตอร์
Writer Magazine ฉบับที่ ๕๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๑
สำนักพิมพ์นาคร