แล้วชีวิต อ่อนใสเขียวใบไม้
ค่อยพลิกไหวพบละอองของแดดอ่อน
บทเริ่มต้นตามลีลาความอาทร
ผลิใบซ้อนก่อนใบซบลงทบดิน

เพื่อเป็นใบไม้ใหญ่ให้คุณค่า
กาลเวลาชี้วัดตัดสิน
อาศัยแสงอาทิตย์ อาจิณ
น้ำดินลำดับด่านการควบคุม

เรา…อาจเหมือนต้นไม้
อ่อนไหวต่อแดดร้อนรุ่ม
เพื่อการเติบใหญ่ใบคลุม
ความสุขุม,(ถ้ามีได้)ต้องใช้มัน

…เราอยากงอกงาม
สำเร็จสมความใฝ่ฝัน
เติบกล้าท้าแสงตาวัน
ยืนมั่นไม่พรั่นแรงลม

และนี่คือเงื่อนไข:
ถ้าเราอยู่ในความเหมาะสม
อยากเป็นต้นไม้ไม่ล้ม
รากต้องจมหยั่งตรงลงลึกพอ


หนังสือ :ใบไม้ที่หายไป ซีไรต์ ปี ๒๕๓๒
กวีนิพนธ์แห่งชีวิต
จิระนันท์ พิตรปรีชา
แพรวสำนักพิมพ์ ในเครืออัมรินทร์(ครั้งที่ ๒๐)