อัศศิริ ธรรมโชติ : คอลัมน์ Shot Shot Story สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ /๒๕ เมษายน-๑ พฤษภาคม ๒๕๔๖

ผู้เฒ่าทํางานเป็นภารโรงเฝ้าโบราณสถานแห่งหนึ่งของตําบล ที่นานทีปีหนจะมีนักท่องเที่ยวแวะผ่านมา และถือเป็นคราวเคราะห์ของผู้เฒ่า – ผู้เฒ่ากลับมาบ้านรู้สึกเจ็บคอและไอแห้ง เริ่มไอจามและมีไข้ขึ้นสูงต่อมา เมื่อแรกลูกกับหลานก็ไม่ได้นึกอะไรมาก ด้วยเห็นว่าผู้เฒ่าแก่มากแล้ว ย่อมเจ็บป่วยเป็นธรรมดา ก็แค่ต้มน้ำร้อนหาหยูกยามาให้กิน และให้ผู้เฒ่านอนหลับพักผ่อนให้มาก ๆ ข่าวโรคหวัดมรณะมาถึงตําบลบ้าน ทั้งทางวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์

ในขณะที่อาการไข้ของผู้เฒ่านอกจากว่าจะไม่ดีขึ้นแล้ว ยังกลับมีทีท่าว่าจะย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ จนลูกกับหลายเริ่มกังวล
“พ่อได้ไปเจอะเจอกับคนแปลกหน้าที่ไหนมาบ้างรึเปล่า…” ลูกสาวถามขึ้นขณะที่กําลังล้อมวงดูโทรทัศน์กันอยู่
“มีอยู่คนหนึ่ง…เป็นฝรั่ง” เสียงผู้เฒ่าแหบเบา
“ฝรั่งรึตา…ตาไปเจอกับฝรั่งที่ไหน…” เสียงหลานตกใจ
“ฝรั่งคนหนึ่ง…มันแวะมาดูเจดีย์เก่า เดินเฉียดใกล้ตาไป…มันยังยิ้มให้ตาเลยแน่ะ…” ผู้เฒ่าพูดยาวพร้อมกับไอค็อกแค็กและจามออกมา
ลูกกับหลานสะดุ้งเฮือก
“ตายแล้ว…” เสียงลูกกับหลานอุทานพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากจมูกไว้ ข่าวผู้เฒ่าติดโรคหวัดมรณะเพราะ “เดินเฉียดฝรั่ง” และ “ฝรั่งยิ้มให้” สะพัดไปรวดเร็วทั่วทั้งตําบลบ้านราวกับสายน้ำป่า จนวันหนึ่งสาธารณสุขจังหวัดก็พา “กองทัพสีขาว” มารับตัวผู้เฒ่าไปในท่ามกลางความแตกตื่นของชาวบ้าน เมื่อได้เห็นภาพรถพยาบาลเปิดหวอครวญครางมากับหมอและพยาบาลหรือแม้แต่คนขับรถที่มีผ้าคาดปิดปากและจมูกไว้

ผู้เฒ่าถูกนําไปกักตัวไว้ในจังหวัด ขณะที่ลูกกับหลานได้รับคําแนะนําให้เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน แต่ถ้าจําเป็นจะต้องออกไปไหน ก็ควรใช้ผ้าคาดปิดปากจมูกไว้ทุกคน เพื่อชาวบ้านทั้งหลายจะได้เกิดสบายใจ บ้านและครอบครัวของผู้เฒ่าถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวมาตั้งแต่ วันนั้น…
สิบสี่วันผ่านไป ที่แม้ว่าผู้เฒ่าจะได้กลับมาบ้านแล้ว พร้อมด้วยใบรับรองจากสาธารณสุขจังหวัดว่าผู้เฒ่าแค่เป็นไข้หวัดธรรมดา บ้านก็ยังตกอยู่ในความอ้างว้างและโดดเดี่ยวอยู่ดี

ผู้เฒ่า ลูกกับหลาน เหมือนว่าอยู่กันลําพังในโลกของตําบล บ้านแห่งนี้ ที่ผู้คนยังหลีกห่างเดินหนีและไม่กล้าพูดคุยด้วย-ความเปล่าเปลี่ยวทุกข์ทรมานยิ่งกว่าโรคใด ๆ
แม้ไร่นาของผู้เฒ่าก็ยังไม่มีใครกล้าเดินผ่าน ฝูงแมลงลงไร่นาทําลายแล้วมันก็จากไปอย่างรวดเร็วแต่ “ไข้หวาด” ลงเรือนนี้ ผู้เฒ่าไม่รู้จริง ๆ ว่ามันจะคงอยู่อีกนานสักเท่าไร…

* คอลัมน์ Shot Shot Story เป็นการเขียนเรื่องสั้นจากข่าวที่เกิดขึ้นในแต่ละสัปดาห์ ความยาวไม่เกิน 1 หน้าครึ่งกระดาษ A4 ลงในสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์