คำ : พิเชษฐศักดิ์ โพธิ์พยัคฆ์
ภาพ : สุชาติ ชูลี


เยือกเย็นและเป็นจริงยิ่งกว่าใด
วูบจูบทิวไม้
สลบไสลระเน

ตามตรอกซอกทึบตระเวณ
หยอกทอล้อเล่น
ขุนเขามั่นคง-ผงทราย

พัดหอบกลิ่นหอมกำจาย
จากดงไม้ร่าย
หุบหอมพยอมโพยม

เสลาเกลาเกลี้ยงเพียงโลม
ลูบไผ่ปลายโน้ม
ระน้ำเรี่ยน้ำร่ำไร

ส่งทอดฝันไฝ่ไปไกล
จากห้วงดวงใจ
หนุ่มหนึ่งรำพัน

เขาฝากน้ำคำจำนรรจ์
และรอยจูบนั้น
ประทับนวลแก้มแห่งเธอ

ดื่นดึกดาวตกนกเพ้อ
เขาฝันละเมอกอด
เธอละมุนละไม

เนื้อนอกเหน็บหนาวคราวใด
เพียงอุ่นภายใน
ก็คลายหนักหนาวร้าวราน

ระบัดพัดสู่หมู่บ้าน
งานเทศกาล
ฤดูเหมันต์บันเทิง

ผ่านลานฝุ่นฝ้ากระเจิง
เด็กเด็กระเริง
หัวร่อวิ่งไล่ไขว่คว้า

ปลิวคว้างผ่านรุ้ง-ทุ่งนา
ผ่านเลือนเหมือนลา
ไร้คำสัญญาใดใด

ไปสู่กระท่อมวอมไฟ
ช่วยโหมพัดให้
ฟืนชื้นได้สุกลุกแรง

เปลี่ยวเปล่าท่ามความเปลี่ยนแปลง
จากแล้งผ่านแล้ง
สู่ฝนพ้นฝนฤดู

ยังลึกเร้นเป็นอยู่
โอบกอดตลอดภู
ยังอยู่เยือกเย็นเป็นจริง


จากคอลัมน์บทกวี : WRITER MAGAZINE
ฉบับที่ ๔ (๕๙) เมษายน ๒๕๔๑
สำนักพิมพ์นาคร