คำ : โชคชัย บัณฑิต’
ภาพ : ธีรภาพ โลหิตกุล

ด้วยแรงกายสายเอ็นกลายเป็นเหงื่อ
แกร่งกล้ามเนื้อหนาหนั่นกัดฟันสู้
ทุกแรงหาบ หิน ทราย เหงื่อพรายพรู
ให้เลือดเนื้อเหลืออยู่กอบกู้งาน

ทั้งหินเล็กหินใหญ่หลากหลายหาบ
เหงื่อมันปลาบอาบกายแดดฉายฉาน
ค่อยยกเท หาบถม อยู่นมนาน
ทั้งหญิงชายเชี่ยวชาญมือด้านชา

สร้างถนนคนมือเปล่าค่อยก้าวคืบ
ทุกซอกหลืบเรี่ยวแรงต้องแกร่งกล้า
ทุกขุมขนเข้มเหงื่อเต็มตา
หลั่งไหลมาอาบหินซับดินทราย

ยางมะตอยหนืดข้นถังบนบ่า
ไฟร้อนฉ่าหลอมลนหนืดข้นสลาย
ดูแคล่วคล่องสองคนหามไม่คร้ามกาย
ราดลงหินลับหายกลายเป็นทาง

หญิงก็หาญชายก็ห้าวร่วมก้าวย่ำ
แรงกระหน่ำหินกำหนดเหี้ยนถดถาง
คารวะแรงมนุษย์ทุกนายนาง
ผู้พลีเหงื่อเพื่อสร้างทางสบาย

ทางสบายไปเยือนใช่เลือนหลง
จารึกลงทรงจำเปี่ยมความหมาย
ซากเจดีย์กลางดงแค่ผงทราย
ที่โดเด่นเร้นกายเหงื่อใครกัน….

จากรวมบทกวี : ใต้เมฆต่างเมือง, พุกาม:ระหว่างทางไปชมทะเลเจดีย์
โชคชัย บัณฑิต’
สำนักพิมพ์นาคร