ในความเงียบที่โปร่งใส
กลางวันกำลังพักผ่อน
ความโปร่งใสของที่ว่าง
คือความโปรงใสของความเงียบ
แสงไฟที่ไร้ความเคลื่อนไหวแห่งฟากฟ้า ระงับยับยั้งการเติบโตของต้นหญ้า
สรรพสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ของโลก,ท่ามกลางก้อนหิน
กาลเวลายัดตัวเองเข้าไปในนาที
และในการดูดกลืนของความนิ่ง
กลางวันเผาผลาญตัวมันเอง


และแล้วนกก็ร้องเพลง, ลูกธนูเรียวลม
ท้องฟ้าสั่นกระทบกับหน้าอกสีเงิน
ใบไม้ขยับเคลื่อนไหว
ต้นหญ้าฟื้นตื่น
บินไปจากมือที่ไม่รู้จัก
และเพียงชั่วพริบตาเราก็ตาย…


อ็อคตาวิโอ ปาซ : เขียน
เชน ชมธวัธ : แปล
Writer Magazine : พฤษภาคม ๒๕๔๑
ภาพ : สุชาติ ชูลี