คำ: อังคาร จันทาทิพย์
ภาพ : สุชาติ ชูลี

เหน็ดเหนื่อยยิ่งนักเมื่อพักเหนื่อย
ใต้เปลือกตา ปลงเปลือยทุกภาพฝัน
หลังหยุดเท้าก้าวย่างระหว่างวัน
แต่หัวใจไยผวนผันสู่วันคืน

เวียนว่ายสิ่งเคยเวียนว่ายกระส่ายกระสับ
พักลงเพื่อหลับตายิ่งตื่น
ใจยิ่งเต้นราวใจไร้จุดยืน
สุ้มเสียงความเป็นอื่นอึงคะนึง

ความเป็นอื่นมากมายไม่ปรารถนา
เคยแปลกหน้ายังแปลกหน้าและเป็นหนึ่ง
เป็นความจริงมิเคยจะฝันอันรัดรึง
เป็นตัวเราอีกครึ่งไม่คุ้น-เคย

เป็นตัวเราอีกครึ่งอีกเงื่อนไข
คุณค่าขึ้นอยู่แต่ใครจะอ้างเอ่ย
งำสัญชาตญาณให้ผ่านเลย
ราวกับเราเฉยเมย เราเฉยชา

เฉยชาอย่างคุ้นชินไร้ชิ้นดี
อนุสาวรีย์แห่งหัวใจเมืองอันคลั่งบ้า
หลอมหัวใจไร้แก่นสารผ่านผ่านมา
ยืนอยู่บนฝั่งท่าถูกทอดทิ้ง

เป็นเพียงผู้มีแต่อยากแต่ยากไร้
เราผู้มีน้อยไปในทุกสิ่ง
มีมากไปในสิ่งเดียวโดดเดี่ยวจริง
โดดเดี่ยวจนพักพิงแต่พึ่งพา

เห็นใครต่อใครอยู่ในโลก
กรำแต่โศกสลดใจทุกข์ไหลบ่า
ท้นอยู่กับบาปทั้งปวงในดวงตา
ทนอยู่กับพันธนาแห่งหัวใจ

ท้นมาเถิดทุกข์ทนมาท้นทุกข์
มาแผดเผาความสุขให้ลุกไหม้
มาเผาสิ่งที่รักของใครต่อใคร
ที่ฝังรากฝากไว้ในตัวเรา

ผลาญทุกสิ่งฝังในซึ่งไร้แก่น
และอีกแสนล้านฝันเป็นถ่านเถ้า
เผื่อดวงตาดวงใจจะไร้เงา
ซึ่งมิใช่ของเราแล้วแล้วมา…

ขอบคุณที่มา : คอลัมน์กวี
Writer Magazine ปีที่ ๗ มิถุนายน-กรกฏาคม ๒๕๔๑