คำ : เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์.
ภาพ : ณคเรศ ธีระคำศรี

เพราะเห็นโลกรกเรื้อและรุงรัง
ไม่เหมาะเป็นที่ยังที่อยู่ได้
ร้อนก็นานหนาวก็เนิ่นจนเกินไป
มีแต่สิ่งขัดใจ ไม่เพียงพอ

มนุษย์จึงคิดขจัดปัดกวาดโลก
เขย่าโขยก ยาวบั่น ที่สั้นต่อ
ทั้งขุดเจาะจาบจ้วงเข้าล้วงคอ
โลกถึงขั้นจวนจ่อจะมรณา

โลกถึงคราวอับจนทนไม่ได้
จึงรุกไล่ ปัดกวาด สาหัสสา
เริ่มสำแดงแผลงฤทธิ์มหิทธา
เกณฑ์โลกาภิวัตน์ สะบัดพรม

เปลี่ยนระเบียบโลกใหม่ให้มนุษย์
ให้รู้หยุด รู้ทำความเหมาะสม
รู้คุณค่าแผ่นดิน ถิ่นอุดม
รู้เกลียวกลมโลกา อย่าเนรคุณ

โลกต้องเปลี่ยน คนต้องปรับ ร่วมรับรู้
ปรับเป็นอยู่เอื้อเฟื้อร่วมเกื้อหนุน
ความสมบูรณ์ของคนคือต้นทุน
สร้างสมดุลสมค่า โลกาภิวัตน์ ฯ