คำ : องอาจ สิงห์สุวรรณ
ภาพ : สุชาติ ชูลี

ความนิ่งเงียบเรียบง่ายค่อยคลายเงื่อน
ให้ความจริงขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว
อย่างไม่ต้องพึ่งเสียงสำเนียงใด
การเคลื่อนไหลงามผ่องในร่องรอย

ไม่มีอะไรไปคุยกับเขาหรอก
อ่านในระดับกระจอกงอกง่อย
ชั่วโมงบินยังขึ้นคำว่ารอคอย
และยังห้อยค้างเวลาอยู่เช่นนั้น

เมื่อคิดว่าชอบก็ทำไป
เมื่อคิดว่าใช่ก็บากบั่น
ทำเท่าที่วัยจะให้วัน
มาเป็นฟืนจุดไฟฝันเลี้ยงตัวเอง

อื่นอื่นอีกมากมายหลายหลาก
ที่ต้องลากชีวิตไปควบเคร่ง
เข็นเข้ามุม อุ้มเข้าเอว กระเตง กระเตง
ถ้าจะมีสักเพลง คือไม่มี

เจอก็ออม เห็นก็เก็บ
คำเท่าขี้เล็บ ความเท่าเล็บขี้
ไม่รู้สิ ยังไงดี
เอาเป็นว่าทำเท่าที่มีแรงทำ

ไม่มีอะไรไปร่วมคุยกับเขาหรอก
เดี๋ยวกระจอกไปออกโง่เขาโห่ขำ
ฝนจะตก ก็ให้ตกเท่าที่พรำ
จำเป็นหรือฟ้าต้องร้องทุกครั้งไป

ฝนจะตกแต่ละคราว
ฟ้าไม่ต้องร้องป่าวบ้างก็ได้
ตกลงล้างดงหมอกเพื่อดอกไม้
เบ่งบานได้เท่าที่ดอกจะงอกงาม.
—————————