คำ: เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์
ภาพ: ในดวงตา ปทุมสูติ

๐-แม้ไม่ได้เรียนต่อไม่ท้อใจ
ปมภายในเร้นแฝงเป็นแรงขับ
กระหน่ำฟันต้นอ้อยให้ย่อยยับ
โถมสำทับเสาเข็มให้เต็มแรง

ด้วยไม่อาจเห็นแม่ผู้หมองไหม้
แบกโลกไว้ผู้เดียวใจเหี่ยวแห้ง
แม้ความฝันเพรียกเร้าเฝ้าทิ่มแทง
จะสำแดงอีกด้านให้จารจำ

ไม่ยอมแพ้และไม่เป็นเหมือนเช่นพ่อ
จะแตกกอต่อรากจากพื้นต่ำ
กลั่นสายเลือดทุกข์เข็ญเป็นถ้อยคำ
จะเต้นรำกับชีวิตจิตวิญญาณ

เป็นแรงงานขั้นต่ำเป็นกรรมกร
ขณะตะลอนออกไปไกลจากบ้าน
ให้แม่ในตัวตนดลบันดาล
อีกไม่นานโลกต้องเห็นฉันเป็นกวี..