คำ : องอาจ สิงห์สุวรรณ
ภาพ : ชูลี สุชาติ

เหลี่ยมมุมที่ยื่นที่โผล่
กว่าจะเติบโตรู้เดียงสา
ร่วมสายโลหิตกันมา
เวลาช่วยขัดช่วยเกลา

ช่วยตัดช่วยแต่งแง่งเงื่อน
ช่วยย้ำช่วยเตือนในเหย้า
ช่วยเปิดช่วยไขนัยเยาว์
ให้เจ้าได้ดูรู้เรียน

หลากเจตจำนงวงศา
ทีท่าอาจดูขู่เฆี่ยน
อาจดูดุบ้างกร่างเกรียน
แต่นี่คือเทียนส่องทาง

ให้เจ้าได้เห็นเย็นร้อน
รู้ผ่อนรู้พักก้าวย่าง
รู้กรองส่องกายสายกลาง
รู้จับรู้วางวารวัน

ดุจแสงดั่งเสียงเดียงสา
นำเจ้าฟันฝ่าใฝ่ฝัน
อาจไม่บรรจบครบครัน
แต่มีให้กันครอบครัว

เหลี่ยมมุมที่ยื่นที่โผล่
เพื่อการเติบโตถึงทั่ว
เจ้าเอยอย่าเกรงอย่ากลัว
จะขัดหม่นมัวด้วยรัก.