คำ:โชคชัย บัณฑิต’
ภาพ:ชูลี สุชาติ

ประดับลายวิหารสร้างงานศิลป์
เจียระไนเม็ดดินจากหินผา
ทีละกลีบทีละก้านละลานตา
ทีละดอกลดาผกาวัลย์

ติดกระจกยกลายอยู่พรายพริ้ง
หลอมความจริงสิงสถิตโลกบิดผัน
กระหนกไฟไหววาบขึ้นทาบพัน
ปล่อยปูนปั้นเป็นอดีตของดอกดวง

ขนดนาคลากเลื้อยอยู่ลึกลับ
เหมือนนิ่งหลับกับฝันที่ผ่านล่วง
หิมวันต์เวิ้งว้างอยู่กลางทรวง
อากาศกลวงล่วงไหลหายใจปน

ไม้จากดินกินอากาศขึ้นวาดฟ้า
เพดานดาวพราวตาเวหาหน
ซุงไม้สักสาธุอุทิศตน
สลักลายหลากล้นบนเพดาน

ทั้งเสาค้ำหลังคาวลาหก
ช่อกระหนกผกผายสยายม่าน
ต่างไล่ล้อทอถักจักรวาล
เผยไตรภูมินิพพานละลานตา

ระเริงใจในวิหารแห่งงานศิลป์
ธูปประทิ่นรินหยาดปรารถนา
เทียนประเทืองเรืองรองราวห้องฟ้า
ประจักษ์ค่าความเพียรเฝ้าเจียนตน

ค่อยเจียนคำตามใจไหวรู้สึก
ทีละคำด่ำลึกเฝ้าฝึกฝน
กรองกวีทีละบทอย่างอดทน
ให้ช่อคำล้ำล้นผลิผลงาน

ทีละเล่มให้เข้มขลังพลังคิด
แต่ละวรรคศักดิ์และสิทธิ์ประดิษฐาน
ประดับหล้าฟ้าดินตราบสิ้นกาล
ก่อวิหารกลางใจไม่ราร้าง

ช่อดอกไม้ในถ้อยค่อยแย้มกลีบ
แสงประทีปเทียนปากกาส่องฟ้ากว้าง
เพดานดาวพราวพร้อยเห็นรอยทาง
จักรวาลเวิ้งว้างกระจ่างชัด

ไส้ปากกาสาธุบรรลุฝัน
เผาคืนวันกลั่นหมึกเฝ้าฝึกหัด
หลอมรูปรสกลิ่นเสียงเรียงบรรทัด
ร้อยสัมผัสชัชวาลวิหารกวี.

สยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ : 7-13 ธันวาคม 2561.