คำ: ศักดิ์สิริ มีสมสืบ

แผ่นดินนี้เป็นของโลก
ผืนดินนี้เป็นของโชควาสนา
เนื้อที่ไม่กี่ร้อยตารางวา
ลึกลงไปใต้หล้าสุดคะเน

สูงขึ้นไปล้ำฟ้าสุดคะนึง
กว้างยาวคาดไม่ถึงพาสนเท่ห์
ความทรงจำหลากหลายเวียนถ่ายเท
ร้อนฝนหนาวพราวเล่ห์ฤดูกาล

อยู่ใต้ดวงสุริยาฟ้าคุ้มครอบ
ล้อมรอบด้วยเพื่อนทุกข์อยู่ทุกด้าน
แผ่นดินเป็นของโลกของจักรวาล
เอกสารสิทธิ์ครองเป็นของกู

ต้นไม้ใหญ่หยัดร่างหยั่งรากลึก
รากรักยังหยั่งรู้สึกลงลึกสู่
ผลิใบในวันคืนให้ชื่นชู
ร่วงพรูในคืนวันให้พรั่นพรึง

บ้านนี้มีนกร้องก้องกังวาน
จากไปไหนไกลนานก็ขานถึง
ส่งเสียงเรียกเพรียกพร่ำในคำนึง
จากรวงรังรักซึ้งตรึงใจคอย

ยามวิโยคโรคร้ายล้อมรายรอบ
ลมแล้งกรูใบไม้กรอบก็ร่วงร่อย
แสงก็ขุ่นฝุ่นธุลีก็ฟุ้งลอย
บ้านน้อยที่ร่วมฟ้าก็พร่ามัว

บ้านเราที่ร่วมผืนปฐพี
ร่วมแสงรวีวิปลาสสาดสลัว
อยู่ในความไม่ประมาทในหวาดกลัว
เก็บตัวในตระหนกตระหนักนำ

คิดถึงแดนไกลนกใจกู่
กายเจ้าอยู่รังรองใจร้องร่ำ
สงสารจังเจ้านกใจใครจองจำ
เหงาข้ามวันพอยันค่ำก็ครวญเพลง