คำ : เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์
ภาพสเก็ต : เอก ตันตระกูล

๐-แผ่นดินแห้งแล้งฤดูหอยปูปลา
ต่างเร้นแสงแรงฟ้าเกินจะใฝ่
มุดโคลนเหนียวแน่นผนึกลึกลงไป
อดทนรอฝนใหม่อยู่ใต้นั้น

ล้วนแต่สัตว์ต้อยต่ำที่จำศีล
หยุดแหวกว่ายป่ายปีนหยุดตีนดั้น
อยู่เพื่อพลีเลือดเนื้อเพื่อเผ่าพันธุ์
เพื่อหยัดย้ำค้ำยันเป็นฐานพื้น

ในห้วงห่าวิปโยคโศกนาฏกรรม
สิ่งคูนค้ำสูญหายกลายเป็นอื่น
ทั้งที่อยู่ที่หยั่งทั้งที่ยืน
ล้วนล้มครืนคุคั่งดั่งเพลิงไฟ

เตรียมกายใจไว้สำหรับอยู่กับบ้าน
เตรียมอาหารไว้เลี้ยงดูพออยู่ได้
ให้หนังสือส่งเสียงหล่อเลี้ยงใจ
ข้ามพังภินท์สิ้นไร้ไปด้วยกัน…