คำ : เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

๐-ดอกชบาแย้มยิ้มอยู่ริมทาง
แดงหมดจดสดกระจ่างกลางแดดฉาย
ทิ้งมวลใบเหลืองปวงให้ร่วงราย
มิตรมตรอมมิยอมตายมิพ่ายแพ้

บนผืนดินเหือดแห้งกาลแล้งไร้
กาฬสมัยวิปโยคโลกยับแย่
มิหยุดหยั่งฝังฝากรากที่แท้
ในโอบแม่ดินฟ้ามีนาคม

เห็นชบาสอดคล้องมองเห็นแม่
มิเปลี่ยนแปรแม้ว้างกลางโคลนหล่ม
ความลำบากยากเข็ญไม่เป็นปม
แต่เพาะบ่มให้มือแม่แผ่ทุ่งทอง

มองเห็นสิ่งนิดน้อยสิ่งต้อยต่ำ
ต่างคูนค้ำหยัดยังโลกทั้งผอง
มือกรำกร้านขานรับประคับประคอง
ด้วยครรลองประหนึ่งมวลผึ้งมด

ฉันหยุดอยู่ครู่ใหญ่ไม่ขยับ
ใจดื่มซับเบื้องหน้าภาพปรากฏ
ขณะเดินท่องเทียวทางเคี้ยวคด
รินน้ำขวดใสสดรดแม่ชบา..