คำ: เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์
ภาพ : ชูลี สุชาติ

๐-เช้าเฝ้าเขียนไม่หยุดดุจตาน้ำ
คำต่อคำถักทอวรรคต่อบท
ด้วยดวงใจแน่แน่วเหมือนแถวมด
ด้วยดวงจิตหมดจดเหมือนหยดน้ำค้าง

ท่ามกลางวิปโยคโลกระส่ำ
ให้ถ้อยคำเคียงคู่อยู่เคียงข้าง
ให้สวนในทรวงอกไม่รกร้าง
เพียรจุดไฟให้กระจ่างขึ้นกลางใจ

ก่อนจะเปิดประตูสู่ผืนดิน
เพื่อยลยินไพศาลของกาลสมัย
ตระหนักรู้ว่าขาดรากจึงยากไร้
เรืองอุไรในทุ่งทองคือของจริง

เห็นสายน้ำไหลเนื่องอยู่เบื้องหน้า
เหล่านกกาขานรับสรรพสิ่ง
สิ่งหนึ่งกับสิ่งหนึ่งต่างพึ่งพิง
หยดน้ำกลิ้งแตะแก้มแต้มแววตา…