คำ : กันย์นรา พิชาพร
ภาพ:ชูลี สุชาติ

ปั่นป่วนครวญครางกลางม่านเมฆ
เกินหลบหลีกปลีกวิเวกสู่ฟ้าฝัน
เกิดอาเพศเหตุร้ายไม่เว้นวัน
ท่ามหมอกควัน ไวรัส-ฝุ่นธุลี

โลกอีกหนึ่งห้วงยามของความเศร้า
ยากปัดเป่าหัวใจให้คลายคลี่
คลื่นอารมณ์จึงปรวนแปรแต่ละที
พลุ่งพล่านบดขยี้ขยำใจ

อาจเจ็บร้าวเจ็บลึกจนคึกคลั่ง
ครองสติระงับยั้งเกินยั้งไหว
เกิดปะทุคุคั่งดั่งเปลวไฟ
ลุกลามหม่นไหม้ในคราวเดียว

ลานดอกไม้วันนี้สีขาว-ดำ
รอยทรงจำสีโศกโลกกราดเกรี้ยว
ทุกบทเรียนสอนใจให้กลมเกลียว
หากเฉลียว คลายปมด้วยปัญญา

โอบกอดกันวันนี้เถิดที่รัก
จารจำหลักอภัยธรรมเดินนำหน้า
ผู้สูญเสียผู้อยู่หลังหลั่งน้ำตา
โอบกอดกันเถิดหนาเยียวยาใจ