คำและภาพ : ชูลี สุชาติ

บางขณะความคิดเลื่อนไหล ใจลอยละล่อง
ลมวูบหนึ่งพัดวู่ สะบัด ดอกไม้ ใบไม้ร่วงหล่น
เฝ้ามองการล่องลอย เคว้งของดอกไม้
วูบอารมณ์ สั่นไหวใจขาด ๆ หาย ๆ

บางขณะสับสนกับความรู้สึกตัวเอง
เหมือนคนบ้า ยิ้ม หัวเราะกับภาพจำอันแสนสุข
โอบกอดตัวเองในมุมมืด หม่นเศร้า
กับความเหงาและอ้างว้าง
หวังเพียงมือใครสักคนที่หยิบยื่น
มิตรภาพและปราถนาที่ดีต่อกัน

กับบางห้วงเวลาที่มองเห็นดอกไม้หล่น
บนใบไม้ที่เปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำค้าง
ใจอ่อนโหยโรยแรงกลับแช่มชื่น ฟื้นพลังชีวิต
คล้ายเสียงกระซิบของใครบางคนพริ้วผ่านสายลม…”คิดถึง”