โคลงสี่สุภาพ
ผู้แต่ง: นาฤดูฝน
ภาพ: ชูลี สุชาติ

๏ ชักจะเลอะใหญ่แล้ว  พี่นา
ว่าจะสอยดารา             แนบใกล้
แล้วจะดักจันทรา          มาโอบ
ทิตยาลูบไล้                 แผดกร้าว ร้าวทรวง

๏หวงแหนพี่นั่นน้ำ       รู้ไหม
ดินโอบกระหวัดใจ      เกี่ยวร้อย
ไฟอากาศธาตุไหน      สิงสู่
เลอค่ากว่ามิน้อย        ที่ต้องปองหา

๏ อย่ามัวแต่เบิ่งฟ้า    มาสอย
มันเสียดสูงกว่าดอย   มิสิ้น
มีไว้ชื่นชมคอย           แก้ขัด
ที่แน่ชัดเดือดดิ้น         ต่ำต้อยเคียงตน๛

หมายเหตุ-แรงบันดาลใจจากถ้อยคำ
“ฟ้าอยู่สูงสุดเอื้อม มีไว้สำหรับดูแล มิใช่เพียงสัมผัส” ในนวนิยายเรื่อง
ฟ้าเปลี่ยนสี โดย เพ็ญแข วงศ์สง่า