คำ : สิริวตี
ภาพ :ชูลี สุชาติ

เหมือนเมื่อวานยามเดือนเร้นยังเย็นอยู่
คล้ายฤดูร้อนเข้าหนาวหน่ายหนี
แล้วความรักครั้งหนึ่งซึ่งเคยมี
มาหลบลี้เหมือนลมหนาวผ่าวน้ำตา

เหตุไฉนยามเหงาแสนเศร้าสร้อย
หนึ่งหัวใจดวงน้อยจึงด้อยค่า
ไม่เหมือนยามสรวลเสหลายเวลา
ที่ทำให้ฝันนานาไม่อาจนับ

อย่าร้องไห้นะเจ้าหัวใจเอ๋ย
เกิดใดบ้างไม่เคยจะแตกดับ
เก็บสะอื้นอกช้ำน้ำตาซับ
แล้วเรียนรู้อยู่กับปัจจุบัน

ที่โน่นที่นี่หรือที่ไหน
แต่ละช่วง แต่ละวัย ล้วนแสนสั้น
เม็ดน้ำตาหยาดรินจนสิ้นวัน
จงหลั่งรดพืชพันธุ์​เพื่ออุดม

ถึงจะหอบความคิดถึงไม่ถึงเขา
ให้หอบเมฆหมอกเช้าที่เข้าห่ม
มาหอบให้ดอกไม้และสายลม
หอบให้คนชื่นชมอีกหนึ่งครั้ง

เหมือนเมื่อวานยามเดือนเร้นยังเย็นอยู่
แต่อณูข้างในยังไหว, หวัง
อาจฤดูร้อนลดหมดกำลัง
ให้หนึ่งหนาวนี้ยังจะหวนคืน

๒๙ ธ.ค. ๒๕๖๒