บทกวี:มีนา ฟ้าศุกร์
ภาพ : ชูลี สุชาติ

ตื่นเช้ามาไล่หน้าจอขอส่งเฟซ
เพื่ออัปเดทความเคลื่อนไหวแชร์ให้เห็น
ท่องอยู่ในโลกโซเชียลเทียวเช้าเย็น
ทำจนเป็นกิจวัตรนัดกดไลค์

โพสต์อาหารจานข้าวมื้อเช้าค่ำ
ร้านประจำอร่อยลิ้นน่ากินไหม?
ถ่ายก่อนกิน..สารพัดจัดกันไป
แต่ไหนแต่ไร..กินแล้วถ่าย..ไยกลับกัน

จะนั่งนอนตอนไหนไหนไม่ต้องห่วง
โพสต์ทุกช่วงทุกเวลาจ้าละหวั่น
จ่อมหน้าจอจ่อนิ้วจี้ทั้งวี่วัน
ยังด้นดั้นในสังคมก้มหน้าเดิน

จะอกหักรักขมจมความทุกข์
ในเฟซบุ๊กยังโพสต์ได้ไม่ขัดเขิน
กายจะเพลียแต่หัวใจยังเพลิดเพลิน
โลกส่วนเกินโลกโซเชียลยังเวียนวน

เสียงพูดคุยสนทนาจะเงียบเสียง
คนใกล้เคียงเหมือนไกลห่างช่างสับสน
ความสัมพันธ์จืดชืดยิ่งมืดมน
เพราะต่างคนต่างอุปโลกน์โลกส่วนตัว

ตื่นเช้ามาจ้องหน้าจอรอออนไลน์
จะอยู่ไหนคลื่นเครือข่ายกระจายทั่ว
จนมิสนคนรอบกายกดไลค์รัว
หลงเมามัว..โลกโซเชียล..อยู่เดียวดาย