คำ:นลินมณี
ภาพ : ชูลี สุชาติ

มนุษย์คือมนุษย์ก็แค่นี้
ทุกคนมีหน้าที่กับสังขาร
ทุกคนล้วนอยู่ไปไม่ได้นาน
ก็มืดดับอันตรธานผ่านพ้นไกล

แค่อยากมีผืนดินถิ่นแค่อยู่
พอตายแล้วก็ไม่รู้ไปอยู่ไหน
ขอทำมาหากินวันวันไป
และมีเพื่อนใกล้ใกล้ไว้ใจกัน

เมื่อถึงยามสงครามสนามรบ
ก็ต้องพบความยากลำบากนั่น
ถูกล่อหลอกบอกความหมายตามตามกัน
ว่าสิ่งนั้นต้องป้องกันต้องทัดทาน

จึงตายเกลื่อนเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
จำต้องกดปืนสั่นลั่นสังหาร
ต้องฆ่าเขาทั้งที่เราใช่คนพาล
ถูกหลอกเรียกอุดมการณ์ทรชน

แท้ควรหรือคนแปลกหน้าไปฆ่าเขา
ควรสังหารคนสั่งเราเขาฉ้อฉล
ใครสั่งฆ่าก็ควรฆ่าคนสั่งคน
หยุดสงครามคือหยุดคนที่สั่งการ