บทกวี โดย ตุลยา ตัณฑ์กำเหนิด
ภาพ ธีรภาพ โลหิตกุล

ฟ้าโปรยปรายสายฝนจนชุ่มฉ่ำ
พาสายน้ำไหลหลากจากภูผา
เซาะหินดินทรายหลากไหลมา
กำเนิดแหล่งโอฬาร์บ้านท่าทราย

ความรู้สู่ปัญญาพาให้เขา
เดินหน้าเข้าเร่งรุดขุดทรายขาย
ครองเขตน้ำทุกคุ้งมุ่งใจกาย
ส่งจำหน่ายช่องทางช่างโยธา

ชั่วพริบตาผ่านผันทันสมัย
รู้จักใช้เครื่องมือดีล้วนมีค่า
ทรายสมบัติธรรมชาติมหึมา
ผ่านเวลาเข้ามุ่งสู่ผู้มั่งมี

วงการข่าวสะพัดรัฐจัดสร้าง
เขื่อนใหญ่กว้างกักน้ำนองเต็มท้องที่
ผลิตกระแสไฟใช้ในเรือนมี
ทุกนาทีเร่งรุดไม่หยุดยั้ง

สร้างเขื่อนขนาดใหญ่เขาใคร่เห็น
นับว่าเป็นโอกาสเขาวาดหวัง
เขาจักต้องเกาะกุมเป็นขุมคลัง
ป้อนทรายทั้งโครงการให้งานเดิน

คือเป้าหมายทรายดีมีคุณค่า
รู้รักษาสัมพันธ์ไว้ไม่ห่างเหิน
มุ่งเส้นสนกลสร้างไม่หมางเมิน
ความบังเอิญแห่งชัยนั้นไม่มี

ขนจากบ้านท่าทรายย่านปลายเขื่อน
รถส่งเคลื่อนระยะกระชั้นถี่
หินทรายเคมีภัณฑ์เข้ากันดี
ด้วยเครื่องที่คลุกคละผสมปูน

เพลินมองเครื่องจักรใหญ่ใครรู้จัก
ราวกับยักษ์กลืนทรายหายสาบสูญ
อำนาจเทคโนโลยีทวีคูณ
สยบฟ้าดินอาดูรเขามั่นใจ

เสียงกรรโชกคลุ้มคลั่งดังฟ้าแยก
วันเขื่อนแตกน้ำทะลักทะลวงไหล
เขากับคนงานล้วนถูกม้วนไป
ด้วยมวลน้ำก้อนใหญ่มหึมา

ธรรมชาติราวเครื่องจักรใหญ่ยักษ์สุด
ร่างมนุษย์ตัวน้อยเหมือนด้อยค่า
แค่เม็ดทรายหายลับกับธารา
ไม่รู้ว่าจุดจบ…ซบคุ้งใด