บทกวี : กันย์นรา พิชาพร
ภาพ: ชูลี สุชาติ

ผะแผ่วผิวพลิ้วพรมไอลมหนาว
ปีบดอกขาวร่วงพรูฤดูฝัน
บางร่วงหล่นปนเสน่ห์มนต์เหมันต์
ย่อมยืนยันผันผ่านกาลเวลา

ถามถึงรักของเราเก่าไปไหม
ยังคงมั่นหรือไม่ในวันหน้า
อาจปรวนแปรเปลี่ยนไปในไม่ช้า
และสัญญาอาจลอยลมไร้คมคำ

เพลงเช้าเฝ้าขับขานหว่านเสน่ห์
อาจหันเหมนต์มลายในคืนค่ำ
บางลั่นทมร่วงหล่นจนกลีบช้ำ
บางทรงจำร้าวรานเกินทานทน

หอบความรักทักทายสายลมหนาว
ปีบดอกขาวพร่างพรมห่มถนน
หากแพ้พ่ายใจก็พร้อมยอมจำนน
บางร่วงหล่นยังปรากฏความงดงาม

อย่าลืมรักของเราวันเก่าก่อน
วันจากจรจักจดจำไร้คำถาม
อย่าลืมฝันปันสุขทุกโมงยาม
จดจำนามของกันและกันไว้

ครุ่นคำนึงถึงกันวันลาล่วง
กลีบแก้วพวงลอยหล่นบนธารใส
อย่าลืมรักนิรันดร์ฝันกลางใจ
ปลุกเช้าใหม่ให้หยัดอยู่สู้ชีวิต